Vakantie Noord-Spanje 2014

Op maandag 28 juli zijn we 's ochtend tegen 9 uur vertrokken. Het was erg slecht weer en de auto moesten we in de stromende regen inpakken. Het leek wel op de vakantie naar Schotland. Voorspoedig, weliswaar in de stromende regen, door Nederland en België. Eenmaal in Frankrijk was er bij Lille een ongeluk gebeurd en het heeft ons 1,5 uur gekost om Lille te passeren. We zijn nog van de snelweg afgegaan en door Lille heen gereden, wat een gedoe! Eenmaal terug op de A1 naar Parijs ging het weer voorspoedig. Omdat we al zagen dat het bij Parijs druk zou zijn hebben we besloten via Amiens, Rouen en Le Mans naar Tours te gaan. Dat is 100 km meer dan via Parijs. Eenmaal Amiens voorbij begon het weer ook te verbeteren. Zo af en toe zagen we zelfs de zon. Door al de vertragingen etc kwamen we dus pas tegen 6 uur aan bij hotel Ariane in Tours. Zo'n 2 uur later dan oorspronkelijk gepland. 's Avonds bij een restaurant naast het hotel gegeten en na het eten nog een wandeling gemaakt door een park in de buurt van het hotel.

De volgende dag na het ontbijt vertrokken uit Tours. Gelukkig was het weer een stuk beter, in ieder geval geen regen. Net buiten Tours alweer in een file, gelukkig niet zo lang deze keer. Daarna konden we goed doorrijden. het was niet druk op de snelweg. Bij de ANWB hadden we voor de vakantie een transponder voor de tolpoortjes aangeschaft en konden we zonder te stoppen overal doorrijden, ideaal! Na Bordeaux geluncht en vervolgens door het schitterende Zuid-Franse landschap doorgereden naar de Spaanse grens. Eenmaal is Spanje zijn we in Spaans Baskenland en de teksten op de borden langs de weg zijn bijna allemaal in het Baskisch. Nu is ons Spaans al niet al te best, maar aan het Baskisch is helemaal geen touw vast te knopen. Op de Spaanse A15 van San Sebastian richting Pamplona nog gestopt bij een uitzichtpunt met een fraai uitzicht over de omgeving. Vandaar was het niet ver meer naar de camping in Etxarri Aranatz waar we vier nachten zijn gebleven.

Toen we wakker werden hoorden we getik van waterdruppels op het dak. Het bleek dat het 's nachts had geregend en er nog steeds druppels uit de bomen op het dak vielen. Het was overigens verder wel droog maar verder was het weer niet erg mooi, zwaar bewolkt en een temperatuur van rond de 20 graden. Na het ontbijt zijn we naar Ordizia gereden. We hadden gelezen dat daar op woensdag een markt wordt gehouden met allerlei streek produkten en het is niet zo ver van de camping. Eenmaal daar aangekomen waren we eerst op de verkeerde markt, daar werd alleen kleding en zo verkocht. Bij navraag bleek het wat verder te zijn. De overdekte markt was overigens niet heel erg groot. Er werden hoofdzakelijk groenten, fruit en dergelijke verkocht. Leuk om even gezien te hebben.

Na het ontbijt zijn we naar het Parque Natural de Urbasa, niet ver ten zuiden van de camping, gegaan. We hadden dit eigenlijk voor gisteren gepland maar de weersvooruitzichten voor donderdag waren veel beter. Via een bochtige weg kwamen we op de hoogvlakte van het natuurpark aan. Het is een schitterend park en een geliefd uitje voor de lokale bevolking. Een eerste stop was bij een soort heuvel waar we opgeklommen zijn. We hadden een schitterend uitzicht over de wijde omgeving. Na diverse foto's en een korte wandeling zijn we verder gereden door het park naar een uitzichtpunt, het zogeheten Pilatusbalkon.

Vroeger opgestaan dan de eerdere dagen omdat we op tijd in San Sebastian (Donostia in het Baskisch) wilden zijn. Het was zelfs te vroeg om brood bij de receptie te krijgen, dus dan eten we wel een ontbijtje in de stad. Het was ook Arjans verjaardag, dus hij had ook geen ontbijtje op bed. Vanaf de camping was het ongeveer een uur rijden naar San Sebastian. We hadden ook een pintxos tour door de stad geregeld van 12 uur to 4 uur. Pintxos zijn kleine hapjes, sommige zijn ware meesterwerkjes. Een soort tapas, maar dan wat groter.

Zaterdag 2 augustus verlaten we ons eerste verblijf in Spanje om door te reizen naar Bilbao. We wilden via Ernita San Juan De Gaztelugatxe rijden. Dit is een klooster op een rots in zee die middels een dam met het vasteland is verbonden. Uiteindelijk bleek dat de TomTon ons via Bilbao er heen bracht, we hadden gedacht dat hij via San Sebastian zou gaan en dan ligt het op de route. Maar eerst dus naar Bilbao en toen naar de rots. Helaas was het laatste deel van de weg naar de rots afgesloten omdat afgelopen winter tijdens een storm de weg deels is verzakt en dus niet goed te berijden is. We hadden echter geen zin om eerst zo'n 200 meter naar beneden te lopen, dan via trappen weer omhoog naar het klooster en daarna dezelfde weg terug. We zijn dus bij een P gestopt en hebben daarvandaan de rots met het klooster bekeken en wat foto's gemaakt.

Zondag hebben we de stad Bilbao bezocht. Vanaf het hotel is het slechts een paar minuten rijden naar het centrum. Als eerste zijn we naar het wereldberoemde Guggenheim museum gegaan. Het met bijzondere materialen en met gecurvde lijnen gebouwde museum is al een kunstwerk op zich. In het museum is het enorme, 60 meter hoge, atrium het middelpunt van het museum. Alle zalen op alle verdiepingen komen daar op uit. De tijdelijke exposities waren van Georges Braque, een Franse kunstenaar die bevriend was met oa Picasso, en een tentoonstelling met bijzondere kunstwerken van Yoko Ono.

Voor de maandag hadden we twee bezoeken gepland, het Cabarceno natuurpark, een soort dierentuin, en de stad Santander. Eerst de dierentuin en daarna de stad omdat we niet wisten tot hoe laat de dierentuin geopend zou zijn. Bij de toegang tot de dierentuin moesten we vrij lang wachten omdat het park zo enorm groot is dat je er met de auto doorheen moet rijden en het erg druk was. Het is ook een populair uitje voor de Spanjaarden zelf. Het park is dus heel ruim opgezet en de meeste dieren hebben enorme verblijven zodat ze alle ruimte hebben om te lopen en niet zoals in een gewone dierentuin waar ze vaak maar wat heen en weer lopen of steeds hetzelfde rondje. De ruime weiden zijn dus goed voor de dieren, maar voor de bezoekers is dat weer een nadeel. Soms zijn de dieren heel ver weg of je ziet ze helemaal niet omdat ze achter rotsen lopen. Aan het einde van de middag wees Hilleke op het verblijf van de nijlpaarden en Arjan lette toen niet goed en de auto kwam rechts naast de weg. Bij het terugsturen op de weg raakte hierdoor de rechter achterband lek. Even verderop heeft Arjan de band vervangen en daarna nog wat door het park gereden. Het was inmiddels echter al zo laat geworden dat er geen tijd meer was om naar Santander te gaan. Op de terugweg naar huis bij een gerage gestopt om te vragen of ze de band konden repareren. Deze bleek echter gescheurd en kon niet worden gemaakt.

Omdat we geen inkopen hadden gedaan hebben we dinsdag ochtend in het hotel ontbeten. Na het ontbijt hebben we bij de receptie nagevraagd waar er in de buurt een garage is waar we een nieuwe band konden krijgen. Gelukkig sprak de dame bij de receptie perfect engels. Ze wist een garage in de buurt maar die ging pas om 10 uur open. Daar moesten we dus op wachten. Toen ze belde bleek dat ze de benodigde band niet op voorraad hadden en het zou zo'n 2 uur duren om die daar te krijgen. Rond 12 uur belde de garage dat de band er was. De bagage hebben we in het hotel gelaten en bij de garage hebben ze de nieuwe band er op gezet. Vervolgens terug naar het hotel om de bagage op te halen. Uiteindelijk was het pas tegen half twee dat we weg konden uit Bilbao. Santander slaan we nu dus maar helemaal over.

Woensdag ochtend zijn we naar Arriondas gereden om bij de Tourist Info na te vragen of er vervoer geregeld is tussen Cain en Poncebos. Dat zijn de begin en eindplaats van de zogeheten Ruta del Cares, een wandeling van zo'n 12 km langs de Cares rivier in de Picos de Europa. Je kan de wandeling van Cain naar Poncebos doen of omgekeerd, maar je auto staat dan altijd ergens waar jij niet bent. Er is echter geen direct verbinding tussen de twee plaatsen. Er blijken echter bussen te zijn (alleen in de zomer) die 's ochtends vanuit Cangas de Onis naar beide plaatsen rijden en 's middags weer terug. Dat is een goede oplossing voor ons.

Voor donderdag hadden we geen inspannende plannen. We zijn naar Arriondas gereden. In die plaats en omgeving zijn veel sportieve activiteiten te beoefenen zoals kano-en, met buggies door de bergen scheuren, wandelen enz. Er is ook weer zo'n boomklimparcours. Dat wilde Ciska nog weer een keer graag doen. 's Middags zijn we daar dus heen gegean en heeft Ciska zo'n 2 uur door de bomen geklauterd. Na het boomklimmen terug naar Torazo waar we 's avonds onder de graanschuur achter het huis hebben ge-bbq-ed.

Vrijdag vroeg op omdat we de bus van 9:15 vanuit Cangas de Onis wilden hebben die ons naar Cain zou brengen om daar de Ruta del Cares wandeling te beginnen langs de Cares rivier. Ruim op tijd waren we op het busstation. Kaartjes gekocht, ook gelijk voor de terugweg vanuit Poncebos. Vanuit Cangas de Onis was het nog 2 uur met de bus naar Cain. Daar hebben we eerst nog wat gedronken en tegen 12 uur zijn we aan de wandeling begonnen. Vanuit Cain is het eerste stuk niet moeilijk, het loopt tamelijk vlak. De weg gaat verder over bruggen hoog over de rivier en soms zijn er tunnels uitgehakt in de rotsen waar het pad doorheen loopt. Het pas is namelijk oorspronkelijk aangelegd voor het onderhoud van een waterweg die hier door de bergen loopt. Onderweg gestopt om onze meegebrachte lunch te eten. Er is onderweg namelijk niets te koop. Tegen het einde van de route gaat het pad eerst een stuk omhoog om vervolgens vrij steil te dalen naar Poncebos. Dit laatste deel is ook tamelijk rotsig met veel losse stenen. Dat loopt niet echt prettig. In de verte hoorde we het inmiddels ook al onweren en zo af en toe viel er een spetter regen, maar dat stelde niet veel voor. Eindelijk zagen we Poncebos, dat overigens niet meer is dan een restaurant en een hotel. Om 5 uur, 5 uur na vertrek uit Cain, zijn we moe maar voldaan neergeploft bij het restaurant. We hebben er ook gegeten omdat de bus terug pas om half acht vertrok. Terwijl we daar zaten te eten barste opeens een noodweer los. De regen viel met bakken uit de hemel. Mensen die nog aan het wandelen waren kwamen drijfnat het restaurant in. Tegen half 8 gingen we met de bus terug naar Cangas de Onis. Dat duurde gelukkig maar 45 minuten. Vanuit Cangas de Onis met de auto terug naar Torazo.

Oviedo is een stad niet heel ver bij Torazo vandaan, slechts zo'n 3 kwartier rijden. Het was echter niet eenvoudig om een parkeerplaats te vinden en toen we een garage inreden bleek die bij een supermarkt te horen. Bij het er weer uit rijden reed Arjan tegen een pilaar van de garage waardoor het rechter voorportier wat krassen heeft opgelopen. Uiteindelijk een andere parkeergarage gevonden en een wandeling door het oude gedeelte van de stad gemaakt en daarbij ook de schitterende kathedraal bekeken. Door de stad liepen ook een paar muziekgroepen die muziek speelden en wat dansen uitvoerden. Wat grappig is dat ze hier ook de doedelzak, hier een gaita geheten, als instrument kennen, maar in een iets andere vorm als in Schotland.

Zondag 10 augustus hebben we Torazo weer verlaten en zijn verder naar het westen gereden, naar Gandara bij A Coruña in Galicië. Rond 10:30 zijn we vertrokken. Het was schitterend weer en we wilden langs de kust naar de Playa de Las Catedrales rijden. Een stuk strand waar bij eb enorme rotsen die op kathedralen lijken uit de zee rijzen. Maar eerst zijn we nog gestopt bij de Cabo de las Peñas. Een rotspunt vanwaar je een schitterend zicht hebt over de zee. Hier zijn we even gestopt om wat te wandelen en te drinken en vervolgens zijn we verder gereden richting Luarca. De lucht was inmiddels helemaal betrokken en niet veel later begon het te regenen. In Luarca zijn we gestopt voor de lunch. Ook daar koste het veel moeite om te parkeren en omdat het zo regende hebben we Luarca verder niet bekeken. Na de lunch zijn we in één ruk naar ons volgende huis in Gandara gereden. Gandara is een voorstad van A Coruña. De kathedraal rotsen hebben we niet meer bekeken omdat het weer te slecht was. Eenmaal aangekomen in Gandara was het wel gestopt met regenen en was de lucht weer wat opgeklaard.

Voor maandag was er erg mooi weer voorspeld dus hadden we besloten om een route langs de Costa da Morte te rijden. De kust des doods. Zo genoemd omdat hier in het verleden vele schepen zijn vergaan. Omdat we vrij laat opstonden en geen tijd meer hadden om te ontbijten. Dat wilden we in Malpica doen, maar daar aangekomen konden we geen parkeerplaats vinden. De plaats stelde ook niet zo veel voor. Hadden we dus beter kunnen overslaan en direct naar Ponteceso kunnen rijden. Daar hebben we namelijk uiteindelijk kunnen parkeren en eten. Vervolgens naar het vissersplaatsje Camariñas gereden. Daar zijn we gestopt, hebben we wat gedronken en wat langs de marktkraampjes langs het water gelopen. Vanuit Camariñas is het maar een paar kilometer naar de Cabo Vilán waar op een rots een vuurtoren staat met de langste lichtstraal van alle Galicische vuurtorens en met een fraai uitzicht over de zee. Vanaf Cabo Vilán door naar Cabo Fisterra, einde van de wereld, dit is het meest westelijke punt van het vasteland van Spanje. Hier eindigt voor velen de wandeltocht naar Santiago de Compostella. Vanuit Santiago lopen sommige wandelaars dan nog naar Cabo Fisterra om er hun schoenen te verbranden. Op de weg naar de rots kom je dan ook veel wandelaars tegen. En bijna op het einde van de rots is er inderdaad een vuur waar schoenen en andere kledingstukken worden verbrand. Vanaf deze rots ook weer een schitterend uitzicht over de zee en het Galicische land. In Ézaro zijn we gestopt om de waterval te bekijken, deze waterval komt in zee uit, iets wat niet heel veel voorkomt. Vanuit Ézaro naar Carnota gereden om daar de 35 meter lange graanschuur, horreo geheten, te bewonderen. Deze langste graanschuur van Spanje is gebouwd tussen 1760 en 1783 tijdens een wedstrijd met een buurgemeente om de grootste graanschuur te bouwen. Daarna zijn we naar het strand van Carnota gegaan. Een erg breed en erg lang strand. We hadden echter geen zwemkleding mee dus veel meer dan pootje baden is het niet geworden. In Muros tenslotte hebben we gegeten en daarna terug naar Gandara.

Dinsdag zijn we naar A Coruña gegaan. Dat is niet zo ver vanwaar wij wonen. Nadat we de auto hadden geparkeerd hebben we eerst bij een café op het Praza de María Pita koffie gedronken. María Pita was een heldin die in 1589 de stad verdedigde tegen de Engelsen. Daarna naar de oude stad gelopen om daar een wandeling te maken. Daar is overigens niet zo veel te zien, A Coruña is wat dat betreft niet een heel erg interresante stad. Typisch in deze stad zijn de huizen met grote glazen balkons. Na de oude stad hebben we het aan het einde van de 16e eeuw gebouwde San Antón fort bezocht. Dit fort is nu het archeologisch museum van A Coruña. Het is niet zo heel erg groot en je bent er vrij snel doorheen. We wilden aanvankelijk met een soort tram langs de boulevard naar de Torre de Hércules rijden. Echter de tram bleek niet (meer) te rijden. Dus zijn we er met de auto heen gereden. Het kostte wat moeite om er te parkeren. Het is een populair uitje voor de Spanjaarden zelf. De vuurtoren is 1900 jaar oud en is de oudste, nog steeds in gebruik zijnde, Romeinse vuurtoren ter wereld. We hebben de toren niet beklommen, maar hij staat op een heuvel dus je hebt sowieso al een behoorlijk uitzicht over de omgeving. Onze laatste stop was bij een bolvormige lift naar het San Pedro park op een heuvel. We zijn met de lift naar boven gegaan en hebben daar het uitzicht bewonderd en vervolgens gelijk weer terug naar beneden. De lift gaat namelijk maar een keer per half uur. Vlakbuij de lift staat ook een kunstwerk van een enorme inktvis. Na deze te hebben bewonderd zijn we terug gereden naar ons huis.

Toen we zondag van Torazo naar A Coruña gingen wilden we via de Playa de las Catedrales rijden, maar omdat het weer zo slecht was hebben we dat toen niet gedaan. Voor woensdag zag het weer er goed uit en besloten we naar het gebied ten noord-oosten van A Coruña te gaan. Toen we zagen dat het eb was besloten we om eerst naar het strand te gaan omdat het alleen goed te zien is bij laag water. Onderweg daarheen begon de lucht te betrekken en ook te regenen. Echter eenmaal bij het strand was het al weer opgeklaar en zagen we een blauwe lucht met witte wolkjes. Ook dit is een populaire bestemming voor de Spanjaarden. Het was er erg druk en konden maar amper een parkeerplaats vinden. Ook op het strand was het erg druk en zelfs op de trap naar het strand was het vol met mensen. Eénmaal op het strand zagen we wat rotsen, maar bij nadere inspectie blijken daar door het water allemaal grotten in te zijn uitgesleten. Normaal gesproken kun je nooit in dergelijke grotten en door de rotsen lopen, maar op dit strand is dat dus wel mogelijk als het laag water is. Dat is wel boeiend om te zien. Ook zijn we in een blowhole geweest, iets waar je normaal ook nooit in kan komen. Na het bezoek aan het strand weer met de trap omhoog. Het was nu zo druk dat er 'verkeersregelaars' stonden om de stromen mensen op de trap te regelen! Eenmaal boven wat gegeten en gedronken bij het restaurant en vervolgens langs de de kust verder gereden.

Voor donderdag zag het weer er voor de ochtend voor Santiago bewolkt uit, maar volgens de voorspelling zou het in de loop van de middag beter worden. Omdat we woensdag geen boodschappen meer hadden gedaan hadden we ook geen ontbijt en zijn we zonder eten naar Santiago gereden, ongeveer 3 kwartier rijden van ons huis. Als eerste hebben we in Santiago bij een restaurantje ontbijt gegeten. Vervolgens zijn we naar de beroemde kathedraal gelopen. Daar was het binnen zeer druk, er was net een dienst aan de gang en juist werd de enorme botafumeiro, een reusachtig wierookvat, boven het altaar heen en weer geslingerd. Gelukkig werd het daarna wat minder druk in de kerk. Het is een enorme kathedraal met ook een museum een en een klooster. Op het plein voor de kerk en ook in de kerk veel wandelaars die net klaar waren met hun pelgrimstocht naar Santiago de Compostella. We hadden niet verwacht dat dat door zoveel mensen wordt gedaan. Tientallen, zoniet meer dan honderd, hebben we er in Santiago gezien. Na het bezoek aan de kathedraal hebben we een wandeling gemaakt door de oude stad van Santiago. Een stuk boeiender dan die van A Coruña.

Voor vrijdag, de laatste dag in Galicië, hadden we niets gepland. Een dagje rustig in en om het huis, zwemmen in het zwembad. En in de middag nog een keer paardrijden voor Ciska. Bij de Tourist Info in Arteixo hadden we iets gevonden waar ze 's middags om 17:30 terecht kon in een plaatsje te zuiden van Arteixo. We zijn toen vervolgens eerst gaan kijken of we het konden vinden. Dat bleek gelukkig niet zo moeilijk te zijn. Vervolgens terug naar huis en een groot deel van de middag doorgebracht in het zwembad bij het huis en genoten van het schitterende weer. Aan het einde van de middag weer naar de manege gereden. Daar waren nog heel wat andere meisjes die ook gingen paardrijden. De uitleg was helemaal in het Spaans, maar gelukkig kon één van de andere meisjes het voor Ciska in het Engels vertalen. Uiteindelijk vertrokken ze rond 6 uur voor de 1 uur durende tocht. Terwijl Ciska aan het rijden was hebben wij in Arteixo wat gedronken. Tegen 7 uur terug naar de manege, Ciska was inmiddels al weer terug. Vervolgens wilden we boodschappen doen voor het avondeten maar door een feestdag waren de meeste winkels al gesloten. Uiteindelijk bij een restaurant gegeten en waren we vrij laat pas thuis.

In de afgelopen dagen had Hilleke contact gehad met een vroegere Spaanse collega van haar. Ze blijkt in Ourense te wonen en Hilleke had met haar afgesproken om zaterdag bij haar te lunchen als we onderweg waren van A Coruña naar ons volgende hotel in Lugo. De afspraak was om elkaar rond 12 uur bij café Moises in Ourense te ontmoeten. Toen wij daar tegen 12 uur aankwamen was ze er nog niet. Hilleke heeft haar vervolgens gebeld en ze zou er binnen een paar minuten zijn want ze woont vlakbij. Eerst elkaar begroet en wat gedronken en vervolgens hebben we een wandeling door Ourense gemaakt. Het was erg warm, tegen de 30 graden dus regelmatig gestopt om wat te drinken. In Ourense bevinden zich ook een aantal warmwaterbronnen die we hebben bekeken. De oude Romeinse bronnen zijn gerestaureerd en ook te bezichtigen. Vlakbij het centrale plein, Praza Maior, en de kathedraal van Ourense hebben we bij een mooi authentiek café, Café Real, wat gedronken. Daarna terug gewandeld naar café Moises om te lunchen. Na de lunch hebben we afscheid genomen en zijn we naar Lugo gereden.

Zondag op tijd opgestaan zodat we nog meer van Lugo konden bekijken. De stad is bekend om zijn nog geheel intacte Romeinse stadsmuur uit de 3e eeuw. Als eerste hebben over de oude stadsmuur gewandeld, bijna helemaal rond het oude centrum. Vervolgens hebben we wat door de oude binnenstad van Lugo geslenterd. De hele stad heb je binnen een paar uur wel gezien. Eén nacht in Lugo is voldoende. Vervolgens bij het hotel de bagage en auto opgehaald en vertrokken voor de reis naar de volgende stad, León.

Het is weer een warme dag met een strakblauwe hemel. Je kan zien dat het hier verder naar het binnenland droger is dan aan de kust die niet voor niets Costa Verde heet omdat het daar vrij veel regent en het er ook niet zo heel erg warm is. Onderweg naar León zijn we gestopt in O Cebreiro, Ponferrada en Astorga. O Cebreiro is een toeristisch plaatsje met leuke huisjes, palloza's geheten. Een palloza is een rond of ovaal huis met stenen muren en een conisch rieten dak. In de Iglesia de Santa Maria La Real zou er volgens de legende een wonder zijn gebeurd waarbij brood en wijn veranderde in het lichaam en bloed van Christus. In de kerk bevindt zich de 12e eeuwse Heilige Graal waarin de verandering zou hebben plaatsgevonden. O Cebreiro is verder een populaire stopplaats voor de wandelaars naar Santiago.

's Ochtends niet al te vroeg opgestaan, we hadden toch de hele dag om de stad te bekijken en zo groot is het nu ook weer niet. Na het ontbijt zijn we gaan wandelen. We hebben de schitterende 13e eeuwse kathedraal bezocht die beroemd is om zijn schitterende glas in lood ramen, 1800 m in totaal. Ook hebben we de Basilica de San Isodoro met het bijbehorende museum bekeken. In het mauseoleum van de basiliek liggen de resten van 23 vorsten, 12 prinsen en 19 graven. In het mausoleum zijn verder schitterende 12e eeuwse muurschilderingen van bijbelse taferelen te bewonderen. Ook in León staat een door Gaudi ontworpen gebouw, het op een kasteel lijkende Casa de Botines. Het gebouw doet tegenwoordig dienst als bank.

Dinsdag de 23e, de dag dat we Leon gaan verlaten en naar de laatste plaats gaan waar we in Spanje zullen verblijven: Burgos. Onderweg daarheen bezoeken we nog twee plaatsen. Als eerste de grotten van Valporquero ten noorden van León. Het eerste deel van de reis gaat vrij snel, maar het laatste deel gaat de bergen in en via bochtige wegen moeten we naar een hoogte van bijna 1400 meter. Daar zijn de grotten van Valporquero. We hebben er een rondleiding gedaan van een uur, in het Spaans. Maar er was een vrouw die zo aardig was om de belangrijkste dingen voor ons naar het Engels te vertalen. Het is een schitterende grot met een paar grote hallen vol met stalagtieten en stalagmieten.

De laatste dag in Spanje hebben we Burgos bekeken. Toen we opstonden zag het er erg bewolkt uit buiten in tegenstelling tot de voorgaande dagen toen de hemel hoofdzakelijk blauw was met zo hier en daar een wolk. Omdat we al zoveel steden hebben gehad inmiddels bezoeken we niet al te veel. Uiteraard wel de enorm grote en schitterende kathedraal. Foto's maken is hier wat makkelijker, door het lichte interieur is er goed zonder flits te werken. Na het bezoek aan de kathedraal wat gedronken en vervolgens zijn we naar het kasteel op de heuvel geklommen. Van het kasteel was echter niet veel meer over, maar er was wel een schitterend uitzicht over de Burgos en de wijde omgeving. Na opnieuw iets te hebben gedronken zijn we naar het Plaza Mayor afgedaald om te lunchen. Daarna nog wat gewandeld langs de rivier en terug naar het hotel. 's Avonds van onze laatste maaltijd in Spanje genoten.

De reis terug naar huis hebben we net als de heenreis in twee dagen gedaan. Donderdag de 21e zijn we uit Burgos vertrokken en na een voorspoedige reis door Frankrijk kwamen we in de loop van de middag in Tours aan. We verbleven in hetzelfde hotel als op de heenreis. Na aankomst nog wat gezwommen in het zwembad bij het hotel. De volgende dag hebben we het laatste deel van de reis gedaan, terug naar Strijen.