Vakantie Noord-Spanje 2014

Vrijdag vroeg op omdat we de bus van 9:15 vanuit Cangas de Onis wilden hebben die ons naar Cain zou brengen om daar de Ruta del Cares wandeling te beginnen langs de Cares rivier. Ruim op tijd waren we op het busstation. Kaartjes gekocht, ook gelijk voor de terugweg vanuit Poncebos. Vanuit Cangas de Onis was het nog 2 uur met de bus naar Cain. Daar hebben we eerst nog wat gedronken en tegen 12 uur zijn we aan de wandeling begonnen. Vanuit Cain is het eerste stuk niet moeilijk, het loopt tamelijk vlak. De weg gaat verder over bruggen hoog over de rivier en soms zijn er tunnels uitgehakt in de rotsen waar het pad doorheen loopt. Het pas is namelijk oorspronkelijk aangelegd voor het onderhoud van een waterweg die hier door de bergen loopt. Onderweg gestopt om onze meegebrachte lunch te eten. Er is onderweg namelijk niets te koop. Tegen het einde van de route gaat het pad eerst een stuk omhoog om vervolgens vrij steil te dalen naar Poncebos. Dit laatste deel is ook tamelijk rotsig met veel losse stenen. Dat loopt niet echt prettig. In de verte hoorde we het inmiddels ook al onweren en zo af en toe viel er een spetter regen, maar dat stelde niet veel voor. Eindelijk zagen we Poncebos, dat overigens niet meer is dan een restaurant en een hotel. Om 5 uur, 5 uur na vertrek uit Cain, zijn we moe maar voldaan neergeploft bij het restaurant. We hebben er ook gegeten omdat de bus terug pas om half acht vertrok. Terwijl we daar zaten te eten barste opeens een noodweer los. De regen viel met bakken uit de hemel. Mensen die nog aan het wandelen waren kwamen drijfnat het restaurant in. Tegen half 8 gingen we met de bus terug naar Cangas de Onis. Dat duurde gelukkig maar 45 minuten. Vanuit Cangas de Onis met de auto terug naar Torazo.

Oviedo is een stad niet heel ver bij Torazo vandaan, slechts zo'n 3 kwartier rijden. Het was echter niet eenvoudig om een parkeerplaats te vinden en toen we een garage inreden bleek die bij een supermarkt te horen. Bij het er weer uit rijden reed Arjan tegen een pilaar van de garage waardoor het rechter voorportier wat krassen heeft opgelopen. Uiteindelijk een andere parkeergarage gevonden en een wandeling door het oude gedeelte van de stad gemaakt en daarbij ook de schitterende kathedraal bekeken. Door de stad liepen ook een paar muziekgroepen die muziek speelden en wat dansen uitvoerden. Wat grappig is dat ze hier ook de doedelzak, hier een gaita geheten, als instrument kennen, maar in een iets andere vorm als in Schotland.

Zondag 10 augustus hebben we Torazo weer verlaten en zijn verder naar het westen gereden, naar Gandara bij A Coruña in Galicië. Rond 10:30 zijn we vertrokken. Het was schitterend weer en we wilden langs de kust naar de Playa de Las Catedrales rijden. Een stuk strand waar bij eb enorme rotsen die op kathedralen lijken uit de zee rijzen. Maar eerst zijn we nog gestopt bij de Cabo de las Peñas. Een rotspunt vanwaar je een schitterend zicht hebt over de zee. Hier zijn we even gestopt om wat te wandelen en te drinken en vervolgens zijn we verder gereden richting Luarca. De lucht was inmiddels helemaal betrokken en niet veel later begon het te regenen. In Luarca zijn we gestopt voor de lunch. Ook daar koste het veel moeite om te parkeren en omdat het zo regende hebben we Luarca verder niet bekeken. Na de lunch zijn we in één ruk naar ons volgende huis in Gandara gereden. Gandara is een voorstad van A Coruña. De kathedraal rotsen hebben we niet meer bekeken omdat het weer te slecht was. Eenmaal aangekomen in Gandara was het wel gestopt met regenen en was de lucht weer wat opgeklaard.

Voor maandag was er erg mooi weer voorspeld dus hadden we besloten om een route langs de Costa da Morte te rijden. De kust des doods. Zo genoemd omdat hier in het verleden vele schepen zijn vergaan. Omdat we vrij laat opstonden en geen tijd meer hadden om te ontbijten. Dat wilden we in Malpica doen, maar daar aangekomen konden we geen parkeerplaats vinden. De plaats stelde ook niet zo veel voor. Hadden we dus beter kunnen overslaan en direct naar Ponteceso kunnen rijden. Daar hebben we namelijk uiteindelijk kunnen parkeren en eten. Vervolgens naar het vissersplaatsje Camariñas gereden. Daar zijn we gestopt, hebben we wat gedronken en wat langs de marktkraampjes langs het water gelopen. Vanuit Camariñas is het maar een paar kilometer naar de Cabo Vilán waar op een rots een vuurtoren staat met de langste lichtstraal van alle Galicische vuurtorens en met een fraai uitzicht over de zee. Vanaf Cabo Vilán door naar Cabo Fisterra, einde van de wereld, dit is het meest westelijke punt van het vasteland van Spanje. Hier eindigt voor velen de wandeltocht naar Santiago de Compostella. Vanuit Santiago lopen sommige wandelaars dan nog naar Cabo Fisterra om er hun schoenen te verbranden. Op de weg naar de rots kom je dan ook veel wandelaars tegen. En bijna op het einde van de rots is er inderdaad een vuur waar schoenen en andere kledingstukken worden verbrand. Vanaf deze rots ook weer een schitterend uitzicht over de zee en het Galicische land. In Ézaro zijn we gestopt om de waterval te bekijken, deze waterval komt in zee uit, iets wat niet heel veel voorkomt. Vanuit Ézaro naar Carnota gereden om daar de 35 meter lange graanschuur, horreo geheten, te bewonderen. Deze langste graanschuur van Spanje is gebouwd tussen 1760 en 1783 tijdens een wedstrijd met een buurgemeente om de grootste graanschuur te bouwen. Daarna zijn we naar het strand van Carnota gegaan. Een erg breed en erg lang strand. We hadden echter geen zwemkleding mee dus veel meer dan pootje baden is het niet geworden. In Muros tenslotte hebben we gegeten en daarna terug naar Gandara.

Dinsdag zijn we naar A Coruña gegaan. Dat is niet zo ver vanwaar wij wonen. Nadat we de auto hadden geparkeerd hebben we eerst bij een café op het Praza de María Pita koffie gedronken. María Pita was een heldin die in 1589 de stad verdedigde tegen de Engelsen. Daarna naar de oude stad gelopen om daar een wandeling te maken. Daar is overigens niet zo veel te zien, A Coruña is wat dat betreft niet een heel erg interresante stad. Typisch in deze stad zijn de huizen met grote glazen balkons. Na de oude stad hebben we het aan het einde van de 16e eeuw gebouwde San Antón fort bezocht. Dit fort is nu het archeologisch museum van A Coruña. Het is niet zo heel erg groot en je bent er vrij snel doorheen. We wilden aanvankelijk met een soort tram langs de boulevard naar de Torre de Hércules rijden. Echter de tram bleek niet (meer) te rijden. Dus zijn we er met de auto heen gereden. Het kostte wat moeite om er te parkeren. Het is een populair uitje voor de Spanjaarden zelf. De vuurtoren is 1900 jaar oud en is de oudste, nog steeds in gebruik zijnde, Romeinse vuurtoren ter wereld. We hebben de toren niet beklommen, maar hij staat op een heuvel dus je hebt sowieso al een behoorlijk uitzicht over de omgeving. Onze laatste stop was bij een bolvormige lift naar het San Pedro park op een heuvel. We zijn met de lift naar boven gegaan en hebben daar het uitzicht bewonderd en vervolgens gelijk weer terug naar beneden. De lift gaat namelijk maar een keer per half uur. Vlakbuij de lift staat ook een kunstwerk van een enorme inktvis. Na deze te hebben bewonderd zijn we terug gereden naar ons huis.

Toen we zondag van Torazo naar A Coruña gingen wilden we via de Playa de las Catedrales rijden, maar omdat het weer zo slecht was hebben we dat toen niet gedaan. Voor woensdag zag het weer er goed uit en besloten we naar het gebied ten noord-oosten van A Coruña te gaan. Toen we zagen dat het eb was besloten we om eerst naar het strand te gaan omdat het alleen goed te zien is bij laag water. Onderweg daarheen begon de lucht te betrekken en ook te regenen. Echter eenmaal bij het strand was het al weer opgeklaar en zagen we een blauwe lucht met witte wolkjes. Ook dit is een populaire bestemming voor de Spanjaarden. Het was er erg druk en konden maar amper een parkeerplaats vinden. Ook op het strand was het erg druk en zelfs op de trap naar het strand was het vol met mensen. Eénmaal op het strand zagen we wat rotsen, maar bij nadere inspectie blijken daar door het water allemaal grotten in te zijn uitgesleten. Normaal gesproken kun je nooit in dergelijke grotten en door de rotsen lopen, maar op dit strand is dat dus wel mogelijk als het laag water is. Dat is wel boeiend om te zien. Ook zijn we in een blowhole geweest, iets waar je normaal ook nooit in kan komen. Na het bezoek aan het strand weer met de trap omhoog. Het was nu zo druk dat er 'verkeersregelaars' stonden om de stromen mensen op de trap te regelen! Eenmaal boven wat gegeten en gedronken bij het restaurant en vervolgens langs de de kust verder gereden.